หลังจากที่อาจารย์เซน บันไก ละสังขารไป ชายตาบอดคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ใกล้ๆวัดบอกกับเพื่อนว่า

"เพราะข้าเป็นคนตาบอด ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าผู้คน จึงต้องอาศัยเสียงในการดูลักษณะบุคคล โดยทั่วไปแล้ว เมื่อข้าได้ยินคนแสดงความชื่นชมยินดีกับความสุขและความสำเร็จของบุคคลอื่น ข้าจะได้ยินน้ำเสียงของความริษยา แต่เมื่อคนปลอบประโลมความอาภัพของผู้อื่น ข้าจะได้ยินเสียของ ความภาคภูมิใจและความพึงพอใจ และถ้าการปลอบประโลมของใครมีเสียงของความดีใจ ก็มักจะได้รับผลประโยชน์ตอบแทนในภายหลัง"

"แต่ถึงกระนั้น เสียงของท่านอาจารย์บันไก มีความจริงใจอยู่เสมอ เมื่อเขาแสดงออกถึงความสุข ข้าไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงของความสุข และเมื่อเขาแสดงออกถึงความเศร้า ก็มีแต่ความเศร้าที่ข้าได้ยิน"


เพื่อนๆ คิดออกไหมครับ ว่านิทานเซน เรื่องนี้สอนอะไร ?

ได้เวลาใช้หมอง... นั่งสมาธิ... ^_^

วิถีแห่งเซน